انسان مؤمن بر اين باور است كه همه انسان ها بندگان خدا هستند و اگر خدا از رحمت واسعه خود نعمت هايي از قبيل مال و ثروت، زن و فرزند، زندگي مرفه و مقام و منزلت اجتماعي به آنان عطا نموده است، همه از لطف و فضل اوست. پس بايد براي آن خدا را شكر و سپاس گفت و هرگز نسبت به اموال و نعمات ديگران حسادت نورزيد و چشم طمع نداشت و منظور از ديگران انسان هاي بي دين و كفار هستند. زيرا فرد با ايمان يقين دارد كه نعمت هاي دنيوي در دست انسان جز وسيله ی امتحان و ابتلا چيز ديگري نيست و خداوند كه صاحب و مالك اصلي همه هستي است نعمت هايش را براساس معيار و اندازه خاصي در اختيار همه مي گذارد و در عين حال سود و زيان و طرز استفاده از نعمت ها را نيز براي انسان به وسيله پيامبران و در كتب آسماني بيان داشته كه آخرين و كامل ترين آن دين مبين اسلام و كتاب آن قرآن و پيامبر آن رسول خدا محمد بن عبدالله (صلی الله علیه وسلم) است.
بیشتر انتظار انسان مؤمن از مردم چيست؟
انسان مؤمني كه در راه دين الهي و رساندن نداي حيات بخش قرآن و سنت به گوش ساير انسان ها تلاش دارد بر خلاف انسان هاي مادي گرا هرگز انتظار ندارد كه مردم حتماً پيرو او گشته و سمعاً و طاعهً در فرمان او در آمده و در راه او فداكاري كنند. چرا كه محور دعوت انسان مؤمن به سوي خود و يا فردي و يا گروه خاصي نيست بلكه او همه را به سوي خدا مي خواند و همه چيز را براي خدا مي خواهد و همه هدف او به دست آوردن رضاي الهي است. و از اين جاست كه انسان مادي گرا اگر پيرواني در اطراف خود مشاهده نكند احساس شكست مي كند در صورتي كه انسان مؤمن هرگز چنين تصوري ندارد زيرا او براي جمع آوري افراد و خود نمايي، اين راه الهي را انتخاب نكرده است؛ بلكه او حق ندارد در صورت عدم حمايت و پيروي مردم، دست به هر وسيله اي از قبيل عوض كردن اصول فكري يا تطميع مردم و يا تغيير راه دعوت و رها كردن مقصود واقعي بزند و انديشه خود را توجيه نمايد، كه مثلا ً نبايد مردم را از خود ناراضي و دور كرد، بايد دقت كرد كه اين راه خداست و با انديشه بشري ما نبايد راه خدا را عوض كنيم.
بیشتر
بیشتر