صفحانی از زندگانی شيخ محمد ضيايی رحمه الله
قال الله تعالي: ((مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضَى نَحْبَهُ وَمِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ وَمَا بَدَّلُوا تَبْدِيلًا)).
در ميان مومنان مرداني هستند كه با خدا راست بوده اند در پيماني كه با او بسته اند. برخي پيمان خود را بسر برده اند (و شربت شهادت سر كشيده اند) و برخي نيز در انتظارند (تا كي توفيق رفيق مي گردد و جان را به جان آفرين تسليم خواهند كرد.) آنان هيچ گونه تغيير و تبديلي در در عهد و پيمان خود نداده اند (و كمترين انحراف و تزلزلي در كار خود پيدا نكرده اند ).
ولادت، خانواده و تربيت اسلامي
شيخ محمد ضيايي فرزند محمد صالح فرزند اسماعيل فرزند شمس الدين روز چهارشنبه سيزده تيرماه هزار و سيصد و هجده ه. ش مطابق با ۱۷ جمادي الاول ۱۳۵۸ ه. ق در خانواده اي مومن و متدين در روستاي هود از توابع بخش اوز لارستان فارس متولد شد. پدرش حاج محمد صالح امام جماعت روستا بود و اين منصب را از آباء و اجدادش كه همگي تا پنج پشت امام جماعت و قاضي هود بودند به ارث برده بود.
بیشتر برقع، نمونه اي از حجاب زنان جنوبي 
كسي زمان شروع پوشش برقع را در جنوب نمي داند. آيا ايراني است، يا وارداتي، پيش از اسلام بوده يا بعد از اسلام از چه زماني به صورت فعلي در آمده است، همه مواردي است كه نياز به تحقيق دارد. ولي در زمان هجوم پرتقالي ها و سپس انگليسي ها به جنوب، زنان خطه جنوب، به ويژه خطه هرمزگان و جزاير آن، از اين پوشش علاوه بر حجاب خود به عنوان حصن و حصار خويش در مقابل مهاجمان و استعمارگران چشم آبي استفاده كردند و در حين مبارزه با استعمارگران كه خانه به خانه، هم دوش مردان خود بودند، حسرت يك نگاه را درون چشم ها و نفس هاي متجاوز گذاشته و برقع را به عنوان يك پوشش و يك ارزش در لباس خود و در فرهنگ خود حفظ كردند.
بیشتر
بیشتر