چرا برای علم ارزش قائل نیستیم؟

هنگامی که عامل موفقیت مردم در کشورهای پیشرفته و علت رفاه و آسایش آن را بررسی می کنیم، به خوبی آشکار می­شود که یکی از مهمترین عوامل و شاید مهمترین عامل موفقیت آن ها توجه و ازرش گذاری برای علم و دانش است. هر چند که امروزه در میان غالب مسلمانان به اهمیت علم و کسب دانش اشاره می­شود و در این راستا به آیات و احادیث هم استناد می­کنیم، اما در عمل می­بینیم که در زندگی ما علم امری فرعی و حاشیه است و تا زمانی که ناچار نباشیم و در وضعیت بحرانی قرار نگرفته باشیم به سراغ آن نمی­رویم.

دین اسلام به گفته تمام مبلغان دینی، دین تفکر و تدبر است، دین شورا و مشورت است، دینی است که در آن اندیشدن قبل از پذیرفتن ارزشمند است، درستی اعتقاد در اثبات علمی، عقلی و قلبی مقبولیت دارد حتی اعتقاد به خدا.

اما در جامعه اسلامی ما اگر هم سوالی از روی کنجکاوی مطرح شود از سوی همین مبلغان دین، مورد سرزنش و نکوهش قرار می گیرد و چه بسا به صفت ملحد و بی دین هم ملقبت گردانند. از این روست که جوانی که در گوشه گوشه ی ذهن و فکرش غوغایی از طوفان شک و تردید در پذیرفتن و یا نپذیرفتن آن چه از کودکی به او آموخته شده است جرات بیان ندارد و همین است که دست به دامن شبکه های ماهواره ای و اینترنت و سخنرانی های متعصبان می شوند، که حتی خدا و قیامت و پیامبر خدا را زیر سوال می برد و جالب این جاست که برخی در پاسخ به همین شبهات تنها به این نکته اکتفا می کند که این ها همش سفسطه بازی و فلسفه سازی است.

اسلام دینی واقع گرا است و پیروان خود را به واقع گرایی دعوت می کند. روش هایی که اسلام به پیروان خود توصیه می کند منطبق با ذات و فطرت بشری است. اسلام در تعامل با اهل کتاب و غیر مسلمانان به نیکو رفتاری فرمان می دهد: «وَلَا تُجَادِلُوا أَهْلَ الْكِتَابِ إِلَّا بِالَّتِي هِيَ أَحْسَن» (عنکبوت/46)

اسلام پیکار متقابل را به عنوان آخرین راه کار بر می گزیند و این مرحله ای است که راهی جز جدال و مبارزه مستقیم باقی نمانده باشد. اما در شرایط عادی هدف: ایجاد رشد، رفاه، توسعه و آگاه نمودن کل جامعه بشری است.

بدون شک تعامل بیرون و درون هیچ اجتماعی جز با وحدت، آن هم بر مبنای اشتراکات ممکن نیست. به عبارتی مسلمانان برای تعامل اجتماعی با غیر مسلمانان به تأکید بر اشتراکات روی می آورند. «قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْاْ إِلَى كَلَمَةٍ سَوَاء بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ» (آل عمران/64) زیرا قرار گرفتن در یک جامعه چند دینی بدون فراهم نمودن مقدمات وحدت و تقویت اشتراکات ممکن نیست.

بدون شک بارها و بارها بحث و جدلی که در خصوص سلسله مسائل اعتقادی در رد و یا اثبات آیات قرآن صورت می پذیرد در وب سایت ها و یا کانالهای تلوزیونی دیده و یا شنیده اید. یکی از مواردی که به کرات مورد بحث و بررسی و مناقشه قرار می گیرد موضوع "چگونگی خلقت انسان" از منظر دین و علی الخصوص اسلام و قرآن و است که قصد داریم با توجه به معانی آیات قرآن البته آن گونه که من نگارنده استنباط می کنم به بررسی و کنکاش بکشیم.

آن چه ما شنیده ایم و البته آن چیزی که از زبان قرآن و دین اسلام از کودکی به ما آموخته اند این گونه است که خداوند حضرت آدم را با خاک و با دستان خود به صورت مجسمه ای آفریده و بعد از این که روح خود را در آن می دمد حضرت آدم ابوالبشر پدید می آید.