پیامبر اکرم (صلي الله عليه وآله وسلم) فرموده است: «شش چیز را از نفس خود برایم ضمانت کنید، تامن نیز برای شما (ورود) به بهشت را ضمانت کنم: 1.وقتی که وعده دادید وفاکنید؛ 2.هرگاه سخن گفتید راست بگویید؛ 3.هرگاه امانتی را به شما سپردند (حق) آن را ادا کنید؛ 4.شرمگاه‌‌‌های خود را (از زنا) محافظت کنید؛ 5.چشم‌‌‌های خود را (از نگاه‌‌‌های حرام) باز دارید؛ 6.صله ی رحم را به جایآورید».

پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله و سلم) اساس دعوت خود را بر مبنای توحید نهاد زیرا خداوند به او ابلاغ کرده بود که رهایی امت بدون رسیدن به توحید ممکن نیست. در بینش اسلامی ارتباطی سازنده میان نبوت و توحید وجود دارد. چرا که اگر چه نبوت در ذات خود مهم و حیاتی و یکی از اصول ثابت دین است، اما نبوت مقدمه ایست تا توحید در جامعه شکوفا شود و یکتاپرستی همه شئون زندگی مردم را در بر بگیرد.

عایشه صدیقه (رضي الله عنه) در سنی اندک وارد خانه پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) شد. حکمت خداوند در این آشکار می شود که عایشه زندگی اش را به عنوان یک همسر در چنین سنی آغاز نماید، تا در دامان پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) رشد کند و ببالد و شخصیتش تکوین و عقل و دانش و اندیشه اش زیر نظر پیامبر  _صلی الله علیه و آله و سلم)تکامل یابد. پیامبر به عایشه توجه و عنایت خاصی می نمود. این توجه درست از زمانی شروع شد که او دخترکی پرناز و طنّاز بود و تا زمانی که به یک زن کامل مبدل گردید و صاحب عقل کامل و اندیشه ای پخته شد و قدرت کسب دانش و گسترش آن را میان مردم به دست آورد، ادامه یافت.

میلاد با برکت حضرت محمد (صلی الله علیه وآله وسلم)، یاد کردن و پرداختن به رخدادی بنیادین، یعنی وحدت میان مسلمانان جهان است. وحدت درون دینی میان فرقه های گوناگون اسلامی به ویژه برادران اهل تسنن و تشیع. این وحدت بایسته ای است گزیرناپذیر که سالگشت ولادت پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم) الهام بخش آن است. این بدان روست که وجود پیامبر و شخصیت والا و نقطه اتصال همه اندیشه های اسلامی است و هر فرقه و مذهبی که گم گشت خود را دوباره در او پیدا می کند و پهنای سینه او را جایگاهی آرام برای کاستن از تلاطم موج فتنه می یابد.

پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله وسلم) فرموده است: «من با تقواترین و آگاه ترین شما نسبت به خداوند هستم، حال آن که هر شبانه روز بیشتر از هفتاد بار از درگاه خداوند طلب بخشش می کنم.» (ابن ماجه 3816) و در حدیث دیگری آمده است: «... بیشتر از صد بار...» (ابن ماجه 3815). اگر وضعیت پیامبر معصوم و برگزیده ی خداوند چنین است، پس استغفار ما خطاکاران چگونه باید باشد و چند بار در شبانه روز باید از خداوند طلب بخشش کنیم؟

چنان که می دانیم و می شنویم آدمی آفریده ویژه ای است؛ هم امکانات و استعدادهای ویژه دارد و هم مأموریت و وظایف ویژه؛ بهره مندی از اندیشه و اختیار و نیز رهنمود آسمانی، متفاوت بودن معنای زندگی او را ایجاب کرده است؛ راست که آدمی نیز مانند بقیه جانداران غریزه نیز دارد، امّا اگر رفتار آدمی تنها از روی غرایز باشد و زندگی او در تنفس، تغذیه، حرکت و تولید مثل خلاصه و محدود شود و تمدن و فرهنگ او نیز بر محور تأمین و تنوع بخشی به ابزارها و روش های ارضای این غرائز بنا و هدایت شود، حتی اگر بدیع ترین و پیچیده ترین دستاوردهای هنری و فن آوری را نیز داشته باشد.

«مَا أَصَابَ مِنْ مُصِیبَةٍ فِی الْأَرْضِ وَلَا فِی أَنْفُسِکُمْ إِلَّا فِی کِتَابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَهَا إِنَّ ذَلِکَ عَلَى اللَّهِ یَسِیرٌ؛» (هر مصیبت و بلایی که به زمین یا به شما می‌‌رسد، پیشتر در لوح محفوظ ثبت و ضبط شده است.) قلم رفته و کاغذها جمع شده‌اند و کار، فیصله شده است وتقدیرها و رخدادها، همه نگاشته شده‌اند. «قُلْ لَنْ یُصِیبَنَا إِلَّا مَا کَتَبَ اللَّهُ لَنَا هُوَ مَوْلَانَا وَعَلَى اللَّهِ فَلْیَتَوَکَّلِ الْمُؤْمِنُونَ؛» (به ما هیچ بلایی نخواهد رسید مگر آنچه خداوند برای ما نوشته است.) آن چه به تو رسیده، امکان نداشته که از تو بگذرد و آنچه به تو برنخورده، امکان نداشته که بدان گرفتار شوی.

بدیهی است نیاز و احتیاج انسان به ایمان و باور قلبی که در نهایت منجر به آرامش و خودباوری در بشر می شود و به او عزت و کرامت می دهد امر مسلم و ضروری است و در واقع ایمان آن چیزی است که آدمی با آن زندگی می کند.

توکل یعنی انسان هميشه به آن چه مقتضاي حق است، عمل کند، و در اين راه به خدا اعتماد کند، چون خداوند حامي و پشتيبان کساني است که حامي و پشتيبان حق هستند. توکل تضمين الهي است براي کسي که هميشه حامي و پشتيبان حق است.

دیروز چشمان صالحین از فراق رمضان اشك ریخت و امروز با اشك شوق به استقبال رمضان رفته ایم. از خداوند عزوجل در خواست می كنیم كه ما را از اهل رمضان و از كسانی كه خداوند با روزه و قیام بر آن ها منت نهاده قرار دهد و به ما توفیق نیكی، صلاح و رستگاری در این ماه عطا بفرماید. چه بسا شخص خاسر لذت روزه و قیام را نچشیده باشد و از رمضان به جز گرسنگی و تشنگی چیز دیگری نداند. چه محرومیتی بالاتر از این!