بیان پایگاه دانشجویان اهل سنت جنوب - پارسی را پاس نداشته ایم

عن أبي هريرة رضي اللَّه عنه أَن رسول اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم قال: «لَيس الشَّديدُ بِالصُّرعَةِ، إِنَّما الشديدُ الذي يَملِكُ نفسهُ عِند الغضبِ» متفقٌ عليه.
از ابو هريره رضي الله عنه روايت شده که: رسول الله صلي الله عليه وسلم فرمود: نيرومندي و سرسختي به پهلواني نيست، بلکه نيرومند و سرسخت کسي است که در هنگام خشم نفس خود را مهار نمايد.

عناوین اصلی

	مشاهیر

	اندیشه

	تاریخ

	اوقات شرعی

	دانشجو

	کتابخانه

	دهکده جهانی

	دینی

	علمی

	فرهنگ

	اجتماعی

	اخبار ایران و جهان

	موبایل اسلامی

خبرنامه بیان

تولبار اختصاصی سایت بیان

بازدید [341]

پارسی را پاس نداشته ایم

زبان از بارزترین عوامل شناخت یک ملت در مقابل ملل دیگر است. حافظ و پشتیبان وحدت ملی است. به همین جهت برخی دولت های قدرتمند سعی می کنند تا با القاء زبان بیگانه هویت و انسجام ملی دیگران را متلاشی سازند.

در روابط بین الملل نیز زبان جایگاه خاصی دارد ملت ها و نمایندگان آن ها یعنی دولت ها همواره بر کاربرد زبان خود در مجامع و محافل بین المللی اصرار دارند. در نظام آموزشی اکثر کشورها معمولاً یک زبان بیگانه در کنار دستور زبان ملی نیز آموزش داده می شود. برای نمونه می توان به تدریس زبان های عربی و انگلیسی در مدارس کشور ما اشاره کرد.قبل از ظهور اسلام، خط و زبان ایران، خط و زبان پهلوی بود و مشهور به فارسی میانه و پس از حمله اعراب به ایران ، این زبان با عربی در آمیخته و بسیار ی از لغات عربی در آن وارد شد و در قرن سوم و چهارم هجری این زبان به اسامی مختلفی چون دری، پارسی دری و یا فارسی خوانده می شد.

در هر برهه از تاریخ یک کشور به تناسب فرهنگ و ادبیاتی که در جامعه رایج است زبان و ادبیات آن جامعه شکل می گیرد و مثلاً در زبان فارسی ادبیات تعارفات بیهوده مدح نهادوار جای خود را باز کرده است به گونه ای که با تغییر رژیم های سیاسی و عرضه ادبیات خاص خود، کماکان ادبیات مدح و تملق رواج دارد. همچنین اگر در کشوری سابقه حضور بیگانگان زیاد باشد واژگان بیگانه در ادبیات و زبان آن کشور جا باز می کنند و آرام آرام جزء ملزومات اجتناب ناپذیر آن ادبیات می شوند. به عنوان مثال ماده 4 آیین نامه اجرایی قانون ممنوعیت بکارگیری اسامی، عناوین و اصطلاحات بیگانه آمده:
«آن دسته از کلمات عربی و همچنین بعضی از واژه های متعلق به سایر زبان ها که از دیرباز فارسی محسوب می شود و یا واژه و اصطلاحات برگرفته از متون و معارف و فرهنگ اسلامی که با بافت زبان فارسی معیار همخوانی و تناسب داشته باشد، واژه بیگانه تلقی نمی شود.»

با توجه به آیین نامه فوق معلوم می شود که قانونگذار چاره ای جز تسلیم دربرابر واژه گان قدیمی بیگانه نداشته است. به عبارتی ضعف و کم کاری در ساخت و کارکرد واژگان فارسی به سابق برمی گردد.

اما آنچه بیش از حد ادبیات مکتوب و محاوره ما را سخت تحت تأثیرقرار می دهد، سخنرانی سخنرانان از تریبون های رسمی و غیر رسمی است.با توجه به اینکه رسانه های عمومی و فراگیر و رادیو تلوزیون در کشور ما دولتی است ، طبعاً ادبیاتی بین مردم رایج خواهد شد که خواست گردانندگان رسانه ملی است. در این میان اگر گویندگان، مجریان و کارشناسان رسانه های عمومی در گفتار و اظهار نظر خود از واؤه گان بیگانه استفاده نمایند به طریق اولی و بطور غیر مستقیم برای عوام مجوز استفاده از واژه گان بیگانه را داده اند!

واقعیت اینست که مخاطب این احساس را دارد که اگر سخنران از الفاظ کتابی و غریب با زبان محاوره ، استفاده نماید، سواد درجه علمی او بالاتر است!

در ادبیات روزمره اکثر سخنرانان تأکید فراوان بر استفاده از واژگان عربی دارند. هر چند استفاده و وجود کلمات عربی در زبان ریشه دار فارسی به قرنها پیش باز می گردد(مقارن ورود اسلام به ایران) اما در چند دهه اخیر استفاده از کلمات عربی به اوج خود رسیده است و گویا تنها افعال هستند که قصد تغییر ندارند! در کاربرد واژگان عربی در ادبیات فارسی دیگر هیچ حساسیتی وجود ندارد. این در حالی است که در اکثر روستاها و شهرهای ایران کاربرد کلمات اصیل و ناب فارسی رایج است و اتفاقاً فهم سخنرانی گویندگانی که الفاظ عربی را بیشتر بکار می برند برای عوام سخت تر است.

اگر از لغات و واژگان در مسائل دینی و مذهبی آغاز کنیم ، مشاهده می کنیم که بسیاری از واژگانی که حتی معادل آن قرون متمادی در لهجه ها و گویش ها و فارسی دری بوده و در قدیم در ادبیات رسمی هم کاربرد داشته است ، اینک به عربی برگردانده شده اند و فارسی اصیل متروک مانده است.

مثلا در گویش های مختلف هرمزگان و خصوصاً در روستاها هنوز به اذان ،بانگ، موذن : بانگ گو و به نماز های پنجگانه به ترتیب : نماز پیشین،پسین،شام و خفتن می گویند. البته در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران راجع به زبان عربی اینگونه آمده است :«از آنجا که زبان قرآن و علومو معارف اسلامی عربی و ادبیات فارسی کاملا با آن آمیخته است، این زبان باید پس از دوره ابتدایی تا پایان دوره متوسطه در همه کلاسها و در همه رشته ها تدریس شود.(اصل شانزدهم قانون اساسی)»

همانگونه که مشاهده می شود در اصل 16 ق. اساسی تأکید بر آموزش زبان عربی در مدارس بجز دوره ابتدایی است و هیچ تأکیدی مبنی بر استفاده از این زبان بگونه غلوآمیز در ادبیات مکتوب ، شفاهی رسمی و رسانه ای نشده است!

ادبیات حقوقی و متون خصوصی، احکام و آراء دادگاه ها، مبایعه نامه ها، اسناد رسمی و بسیاری از قراددادهای حقوقی ما مملو از واژگان عربی است که گویا این ملت و این دیار کهن فاقد دیرینه و پیشینه دو الی سه هزار ساله است. این در حالی است که فرهنگستانی بنام فرهنگستان زبان فارسی سالهاست به این مهم پرداخته و می پردازد. البته خروجی هایی از این فرهنگستان مشاهده شده همانند: بالگرد(هلی کوپتر) دور نگار(فاکس)رایانه(کامپیوتر)یارانه(سوبسید)پایانه(ترمینال). ملاحظه می شود که حساسیت بیشتر بر واژگان لاتین است. اما قانونی به نام «قانون ممنوعیت بکارگیری اسامی، عناوین و اصطلاحات بیگانه»در مراجع قانونگذاری به تصویب رسیده است.

« واژه بیگانه» در فرهنگ فارسی به معنای: غریب، ناآشنا، خارجی اجنبی آمده است(فرهنگ معین ج1ص 632) پس عربی نیز بیگانه محسوب می شود. لذا بایستی به کاربرد و واژه های عربی نیز حساس بود. به نظر می رسد با روند تدریجی شیوع لغات عربی در زبان فارسی کم سو و کم رنگ تر خواهد شد. البته این خیلی حسن بزرگی است که مردم ما با زبان عربی یا انگلیسی آشنا باشند. این دو زبان جزء زبانهای زنده دنیا هستند و پل ارتباطی با دیگر ملتها می باشند. خصوصاً زبان عربی که زبان قرآن و دینی ما و پیوند دهنده ما با دیگر مسلمانان جهان است. اما تحریف زبان فارسی با واژه های بیگانه راه آموزش زبان عربی یا انگلیسی نیست. نتیجة این درهم آمیختگی غیر معقول تضعیف زبان فارسی و عدم یادگیری زبان عربی و انگلیسی در میان ماست.گفتار را با بیتی از فردوسی، پدر زبان پارسی به پایان می بریم.

بسی رنج بردم در این سال سی عجم زنده کردم بدین پارسی

ماده واحده: به منظور حفظ قوت و اصالت زبان فارسی به عنوان یکی از ارکان هویت ملی ایران و زبان دوم عالم اسلام و معارف فرهنگ اسلامی، دستگاههای قانونگذاری اجرایی و قضایی کشور و سازمانها، شرکت ها و مؤسسات دولتی و کلیه شرکت هایی که مشمول قوانین و مقررات عمومی بر آنها مستلزم ذکر نام است و تمامی شرکت ها سازمانها و نهادهای مذکور در بند(د) تبصره(22) قانون برنامه دوم توسعه موظفند از به کاربردن کلمات و واژه های بیگانه در گزارش ها و مکاتبات، سخنرانی ها،مصاحبه های رسمی خود داری کنند و همچنین استفاده از این واژه ها بر روی کلیة تولیدات داخلی اعم از بخش های دولتی و غیردولتی که در داخل کشور عرضه می شود ممنوع است.

برچسب ها: زبان فارسی ادبیات ایران

ارسال شده در مورخه : پنجشنبه، 18 آذر ماه، 1389 توسط kovsar