بیان پایگاه دانشجویان اهل سنت جنوب - نگاهی به روابط بین دختر و پسر

و قال الله تعالي:
«وَمَا تُنفِقُواْ مِنْ خَيْرٍ فَلأنفُسِكُمْ وَمَا تُنفِقُونَ إِلاَّ ابْتِغَاء وَجْهِ اللّهِ وَمَا تُنفِقُواْ مِنْ خَيْرٍ يُوَفَّ إِلَيْكُمْ وَأَنتُمْ لاَ تُظْلَمُونَ»
و هر چيز نيك و بايسته‌اي كه مي‌بخشيد براي خودتان است ( و سود آن عائد خودتان مي‌گردد ) و ( اين وقتي خواهد بود كه ) جز براي رضايت خدا نبخشيد . و هر چيز نيك و بايسته‌اي كه ( بدين گونه ) ببخشيد به طور كامل به خود شما بازپس داده مي‌شود و ( كوچكترين ) ستمي به شما نخواهد شد . (سوره بقره آيه 272)

عناوین اصلی

	مشاهیر

	اندیشه

	تاریخ

	اوقات شرعی

	دانشجو

	کتابخانه

	دهکده جهانی

	دینی

	علمی

	فرهنگ

	اجتماعی

	اخبار ایران و جهان

	موبایل اسلامی

خبرنامه بیان

تولبار اختصاصی سایت بیان

بازدید [1201]

نگاهی به روابط بین دختر و پسر

جوانی فوق العاده جمعیت کشور از یک سو و تغییر و تحولات اجتماعی و فرهنگی از سوی دیگر وقتی در کنار عوامل دیگری چون افزایش سطح تحصیلات و نیز شهری شدن قرار می گیرد الگوهای ثابت و پایدار بسیاری از مناسبات در روابط اجتماعی را دگرگون می سازد. این دگرگونی اگر چه فراگیر و عام است و تقریباً همه اقشار و طبقات اجتماعی را در بر می گیرد اما در رفتارهای جوانان به عنوان عاملان و حاملان این تحول و دگرگونی بیشتر خود نمایی می کند.

اکنون نوع مناسبات جوانان با خانواده و والدین تغییر کرده است، تغییر و تحولی که برخی از آن با عنوان شکاف نسلی یاد می کنند، اما این تغییرات تنها به روابط جوانان با بزرگترها و والدین محدود نمی شود، روابط جوانان با یک دیگر به ویژه روابط دختران با پسران نیز دستخوش تغییر و تحول شده است. پیش از این دختران برای مادر شدن و تدبیر منزل تربیت شده و به همین دلیل نیز کمتر در این دو منظر حضور می یافتند. از این رو روابط دختران و پسران محدود می شد به دوران پس از ازدواج که به عنوان همسر در کنار یک دیگر قرار می گرفتند. حتی همسر یابی جوانان و شناخت و علاقه پسر و دختری به یک دیگر نیز از کانال های مرسوم و متداول خانوادگی شکل می گرفت و کمتر فرصتی برای شناخت مستقیم، بی واسطه و چهره به چهره آن ها وجود داشت. اما اکنون وضعیت اجتماعی و فرهنگی کشور ما کاملاً تغییر کرده است. زنان و دختران به عنوان نیمی از نیروی فعال جامعه مطرح اند، جمعیت دانشجویان دختر بر پسران فزونی گرفته است، زنان و دختران بسیاری از عرصه های شغلی و حرفه ای را در نوردیده اند و در بسیاری از ادارات و سازمان ها پا به پای مردان به کار و فعالیت مشغولند. این تغییر آرایش اجتماعی لاجرم به روابط و مناسباتی میان دو جنس می انجامد که قبل از این کمتر سابقه داشته است، مناسباتی که از کودکی، نوجوانی و جوانی شروع می شود و تا سال های بعد ادامه خواهد داشت. مناسباتی که چنان چه از قاعده و ضابطه ای فرهنگی و امروزی برخوردار باشد، راهگشای حضور و مشارکت همه جانبه زنان و مردان آینده در ساختن جامعه و نیز عامل کاهش بسیاری تنش و آسیب های اجتماعی خواهد بود. نوع ارتباط دختر و پسر یا زن و مرد را می توان از یک منظر کلی به دو نوع تقسیم کرد؛ نوع نخست ارتباطی است که در قالب تعاملات متعارف زندگی اجتماعی پدید می آید، نظیر ارتباط های کاری در ادارات و کارخانه ها و مانند آن ها. چنین ارتباطی تا زمانی که در چارچوب اصول پذیرفته شده شرع و اجتماع باقی می ماند و ساحت آن آلوده به امیال نفسانی نشود، معقول و پذیرفتنی است. نوع دوم ارتباطی است که ریشه در غریزه و تمایل آدمی به جنس مخالف دارد. چنین ارتباطی تنها زمانی مشروعیت دارد که در چارچوب موازین تعریف شده شرعی تحقق پذیرد و آن زمانی است که دختر و پسر به عقد یک دیگر در آیند و پایه های یک زندگی مشترک را بنا نمایند. اما در این جا دو سؤال مهم مطرح می گردد: اول آن که روابط دختر و پسر قبل از ازدواج چه حکمی دارد و دوم آن که در صورت فراهم نبودن شرایط ازدواج به این روابط چگونه باید نگریست. در پاسخ به سؤال اول باید گفت روابط دختر و پسر پیش از ازدواج چنانچه به قصد آشنایی با افکار و روحیات یک دیگر برای انتخاب همسر آینده خود باشد امری معقول و پذیرفتنی است، مشروط بر آن که به این ارتباط تنها به عنوان مقدمه ازدواج نگریسته شود نه التذاذ و بهره جویی های جنسی. تردیدی نیست که با تحول شرایط اجتماعی و دگرگون شدن روابط انسانی، نحوه انتخاب همسر در مقایسه با شیوه سنتی آن تفاوت کاملاً محسوسی داشته است، اما این بدان معنا نیست که برای حد و مرز روابط زن و مرد از دیدگاه عقل و شرع باید تعریف نوینی ارایه داد. آن چه شریعت بدان توصیه می کند و عقل نیز مؤید آن است حفظ خانواده به عنوان اصلی ترین بنیان جامعه است. ضابطه مند نبودن روابط زن و مرد و پذیرش گسترش آن به بی بند و باری، سست شدن بنیان خانواده، گسترش بیماری های مسری نظیر ایدز، هپاتیت، شیوع طلاق، به وجود آمدن کودکان بی سرپرست و ده ها عوارض و آسیب دیگر اجتماعی منجر خواهد شد. خداوند غرایز را به عنوان عاملی محرک برای حفظ حیات آدمی در وجود ما به ودیعه گذاشته است. اگر انسان فاقد احساس گرسنگی می بود هرگز به سراغ غذا نمی رفت و چراغ عمر او در کوتاه زمانی رو به خاموشی می نهاد. همچنین اگر احساس تشنگی را نداشت و آب نمی نوشید باز به چنین سرنوشتی دچار می شد. البته تردیدی نیست که آدمی با خوردن و نوشیدن علاوه بر حفظ حیات خود، لذت را نیز تجربه می کند، اما در این نیز تردیدی نیست که خوردن و نوشیدن نیز برای خود ضوابطی دارد و همان طور که تفریط در آن عوارض دارد، افراط در آن نیز خسارات جبران ناپذیری را در پی دارد. غریزه جنسی و میل به جنس مخالف نیز از این قاعده مستثنی نیست. خداوند میل جنسی را به منظور تداوم نسل به انسان موهبت نموده و از این رو به عنوان یک نیاز انسان را همراهی می کند و البته ارضای این غریزه قرین با التذاذ است، اما به منظور حفظ بنیان های اجتماعی برای آن ضابطه ای شرعی تعریف نموده، ضابطه ای که همه ادیان الهی بر آن تأکید دارند.

و اما پاسخ سؤال دوم، یعنی این سؤال که در صورت مهیا نبودن شرایط اقتصادی در جامعه برای ازدواج، جوانان ما چه باید بکنند؟ پیش از هر سخن باید بر این نکته تأکید کرد که قانون اعم از قانون شرعی یا اخلاقی چیزی نیست که دایر مدار سلایق باشد و به تبع سلیقه ها تغییر کند، قانون لباس نیست که امروز از آن خوشمان بیاید و آن را بپسندیم و فردا مطابق میلمان نباشد آن را عوض کنیم و کنار بگذاریم. وقتی شرع برای روابط پسر و دختر ضابطه تعیین می کند نمی توان به دلیل محدودیت ها و مشکلات اقتصادی برای ازدواج اصل ضابطه شرعی را کنار گذاشت. در چنین شرایطی دولت، جامعه و فرد هر یک وظایفی جداگانه دارند. دولت به خصوص در یک جامعه اسلامی موظف است نظام اقتصادی و اجتماعی جامعه را به گونه ای پیش ببرد که تورم به حداقل ممکن برسد و شرایط برای ازدواج جوانان فراهم شود. کوتاهی دولت در تحقق این مهم او را در جرایم و مفاسدی که در جامعه به وقوع می پیوندد سهیم و شریک خواهد ساخت. جامعه نیز موظف است از تشریفات و تجملاتی که باعث مانع تراشی بر سر راه ازدواج جوانان است بکاهد و با ساده گرفتن امور، شرایط را برای ازدواج جوانان هموارتر سازد. اما وظیفه فرد یا جوانی که شرایط ازدواج برای او فراهم نشده از همه مهم تر و حساس تر است. جوان در چنین شرایطی باید با تکیه بر تقوای الهی و نزدیک تر کردن رابطه خود با خداوند از گناه دوری کند. اجتناب از گناه و توکل به خدایی که اگر یک گام به سوی او برداریم چندین گام به سوی ما می آید و یاد او دل هایمان را آرامش می دهد.